4 Mar 2014

SONU YOK BUNUN




Yıllarca üretimde çalıştım.
Üstelik sonuca ulaşmanın meşakkatli olduğu bir sektörde.
Tehlikeye, hava koşullarına ve hatta olmayan, yetmeyen zamana rağmen...
İşin sonuna ulaşmak için delirmek bile gerekiyordu.
Hal böyle olunca, üretim-kullanım arasındaki süreçte hedef, 
ürünü yararlı bir şekilde ortaya çıkarmak oluyor.
İlla ki kullanışlı olmalı.


Örgüde öyle mi ya!

Kimimizde oyalanayım diye, kimimizde bir bere öreyim kızıma diye
başlayan bir tutku olan örgüde...
İster tığla ister şişle olsun.

Sonucunda ne için kullanılacağı bile umurumuzda olmadan örüyoruz. 


Örmek

zevk,
hobi,
alışkanlık,
terapi,
ihtiyaç,
bağımlılık !


Sırf renkleri hoşuma gitti diye örüyorum da örüyorum.

Şu berbat mesleki alışkanlık yüzünden
ne yapacağım bunu örünce, bir işe yarasın 
hallerini geride bıraktım.
Sırf keyif aldığım için örüyorum.

Kızıma bırakacağım bir miras inşaa ediyorum :)



Kullanım yerleriyle ilgili her öneriye açığım ;)
Alttaki kareyi asıp seyreylemenin dışında ne olarak kullanırdınız?



.
Follow Me on Pinterest

28 Şub 2014

KÜÇÜK ŞEYLER NASIL YAPILIYOR?




Debbie Macomber' in
Yeni Başlangıçlar Mevsimi
kitabında, örgü örmek le ilgili olarak

" Bildiğim en sağlıklı bağımlılıktır! "

diyor.

Benim ve birçok becerikli arkadaşım için
ne doğru bir laf.





.
Follow Me on Pinterest

27 Şub 2014

KÜÇÜK ŞEYLER




Merhaba.

Bu tatlı canavarı Pinterest' te gördüğübir amigurumiden esinlenip çizdim .
Ve tabii örülecekler listesine de aldım. 



Son günlerdeki en hummalı çalışmam 
işte bu kucuk para cüzdanları.


Kızımın sınıf arkadaşlarından 
hergün en az iki sipariş alıyorum :)
Sınıftaki kız sayısının 16 olduğunu söylersem halimi anlarsınız değil mi?  :)


Arada başka şeyler de örüyorum. 
Bunlar küçük parçalar oluyor.
Büyük şeyler için sabrım yok doğrusu. 

Zaten amacım hoş vakit geçirmek. 
Renkler terapi oluyor.


Modelleri Hakenenmeer' den aldım. 

.

Follow Me on Pinterest

21 Oca 2014






Follow Me on Pinterest

18 Ara 2013






Follow Me on Pinterest

17 Ara 2013

ILLUSTRASYON CİCİ KIZLAR





Follow Me on Pinterest

11 Ara 2013

KAR VAR MI SİZDE DE?





Gece ince ince başladı. 
Sabah beyazlığı izledik ailecek. 
Hem de heyecanla...

Beyazı çok seviyorum, mâlum.

Geçen haftasonu yeni bir eve taşındık bu arada.
Kedilerimiz, hele ki Turunç eve zor alıştı.
Manzaramızı çok sevdik.
Üstelik bir de kar yağınca daha bir hoş oldu.
Gönül isterdi ki zeytin ağaçları içerisinde, Mudanya sırtlarında, Gemlik Körfezi' ne nazaran kuzine yanan bir evin manzarasını izleyelim.

Bizimki şöyle




Turunç da benimle birlikte manzarayı izledi.
Kaloriferin sıcağında gevşedi tabii köftehor.
İşte kanıtı. 




Sağlıcakla kalın canım blogdaşlar.



Follow Me on Pinterest

27 Kas 2013

NOTE 2 İLE SKETCH, İLLUSTRASYON





Akıllı telefonlar ne güzel donanımlara sahipler.
Ben de elimde oyuncak gibi pek seviyorum.
Çizim yapmak içn çok vermli olduğunu söyleyemem ya da ben iyi kullanamıyorum.
Yüzeyi sert, cam olduğundan istediğm şekilde çizgiler çizmiyorum ama çok keyif alıyorum doğrusu.

Yaptığım birkaç çizim









.







Follow Me on Pinterest

26 Kas 2013

EV TAŞIMA TELAŞI



Yaşam, bilinmezlerle, sürprizlerle dolu.
Umulmadık bir gelişme,  devamında beklenmedik değişiklikleri de getiriyor.
İşte tam da yaşadığımız bu son günlerde.
 
 
 
Taşınıyoruz.
Yeni yıla yeni evde gireceğiz.

Dilerim bu yenilik bana hız,  enerji ve yeni fikirler verir.

Çok zevk alarak yaptığım ve kafamda birsürü hali olan
kuşlu amerikan servislerime maalesef birkaç gün ara vereceğim.




 
Sonra yine devam.
Kenarlarını elde dikiyorum ve elde dikiş en sevdiğim şeylerden biri.
Dikişe merak saldığımda, annemin manuel, ayakla çalıştırılan makinasıyla dikişi becermekte zorlandığımdan hep elde yapmaya yönelirdim.
Şimdi benim elektrikli, minicik bir dikiş makinam var ama elde dikiş hep favorim oldu.
Daha güzel, samimi ve değerli geliyor.
 
***
 
Ve bu arada...
Çocuklar heyecanlı.  Oda seçmeleri yapıyorlar.  :)

Kedişlerin tüm bunlardan haberi yok tabii.
Mutlu huzurlu uyuyup, karın doyurup, mır mır yaşıyorlar. 
Ama en çok onları düşünüyorum.  
Malum kediler mekan seçer. 
Alışmalarının kısa sürmesi temennim.
Bir de yüksek kat.
Artık balkon sefası yok canlarıma.





Herşeyin yolunda gideceğine ve bu taşınmanın bana ve aileme çok iyi geleceğine inanıyorum.

Hepinize umutlu günler dilerim.


Follow Me on Pinterest

13 Kas 2013

YENİ YIL MI DEDİNİZ?




Çocukken yılın en önemli olayıydı benim için.
Haftalar öncesinden hediye alışverişine başlardım.
Sınıfta çekiliş yapardık.
Evde de ben kendimi sorumlu ilan etmiştim.
Anneme, babama ve kardeşlerime en az birer hediye olmak üzere planlar yapar, 
paramı denkleştirmeye çalşırdım.
Küçük şehrimizde alışveriş için çok seçenek yoktu.
Bijuteri, bebe mağazası bir de bizim kırtasiye dükkanımıza yeterdi minik ellerimizin anca girdiği minik ceplerdeki bütçemiz.
Tabii burada kırtasiye dükkanını araya çeşit olsun diye aldığımı anlamışsınızdır; bütçe biraz büyük görünsün.
Haa bir de babaya kravat almaya yeterdi. 
Mağazası önemli değildi ama şimdiki gibi her yerde ve hatta kırtasiyelerde falan da satılmazdı. 
Bir yılbaşı ve doğumgünü hediyesi klasiği olan bordo kravatları atlamayalım.

Paketlerimizi kendi yaratıcı fikirlerimizle ama kısıtlı malzemeyle kendimiz yapardık.
Eskiden en çok rafya kağıdı denen şeritlerle süslerdik paketleri 
ve 
en fazla kıvırcık topunu yapanın paketi en güzel olurdu.
Samanlı kağıt vardı o zamanlar 
ve 
şimdilerde bayıla bayıla taa Amerika ya da Çin' den getirttiğimiz 'baker twine' larımız her bakkalda, şarküteride bulunurdu ama hediye paketlemek içn kullanmazdık.
Küçümser, banal, köylü işi bulurduk.
Modernleşmenin bizi zehirlemekte kullandığı petrol türevi ürünler parlak, renkli, gözalıcıydılar.
İşte bu rafyalar da öyleydi.

Muhalif ruhum, biryerden delerdi yine de bu gönüllü tusaklığı.
Tamam, rafyayla süsleyeyim ama paket kağıdını ben yapacağım!

İşte bu her yıl böyle sürdü gitti.
Zamanla daha iyi işler çıkarmaya başladım.
Daha güzel süsler, daha yaratıcı ağaçlar, sofralar hazırlamayı iş edindim. 
Tabii eğlenerek, severek.
Yeni yıla girmek çok mu önemli benim için?
Hiç de değil. Hatta herhangi bir gün.
Ama çocukluğum demek, hayallerimi süslemek demek, heyecan, kıpırdanma demek.

Bu sene ise küçük süsler hazırladım.
Kumaş üzerine çizdim, boyadım, diktim sonra...

Bakalım kimlerin evini, ağacını, paketini süsleyecekler.
Ben hepsini de çok sevdim.






.
Follow Me on Pinterest

12 Kas 2013

BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ



Proje Çantası adında bir blogger varmış.
Anneymiş, kedi annesiymiş de, hobisever hatta hobilerinin delisiymiş. Öyle ki ne yapacağına kendisi de şaşırır, seçim yapmak için bile nice zaman geçirirmiş.
Günün 24 saat olmasına isyanı varmış bikere...
Öğrenmeye, denemeye öyle meraklıymış ki zaman yetmez, işleri  yarım kalırmış.
Merakından çok çeşitli işler yapmaya çalışmasına, statükocu, aşırı düzen hastası ve tekdüze zihniyet maymuniştahlılık dese de O hep buna karşı çıkmış ve hâlâ da bu yaklaşımı ciddiye almamakta.


Çocukluğundan beri mimar olmak istermiş, olmuş.
Hayali, içinde insanların çok mutlu olacağı masalsı binalar yapmakmış.
Dikkat! Çizmek değil, yapmak istermiş.
(Masabaşı işlerin ona uygun olmadığını ve üretimin bizzat merkezinde olmak gerektiğini nasılsa, 
içsel bir inanışla biliyormuş.)
Okulunda bunu öğeteceklerini sanmış ama yanılmış tabii.
Kısıtlı değerler ve yetersiz olanak ve malzemeyle ruhuna dar gelmiş eğitim süreci.
O da sıkıntısını zamana yayaaa yayaaa hafifletmiş yükünü.

Neyse, çalışmış, didinmiş elinden geldiğince.
 Şantiyelerin en pis, izbe, ıslak ve nemli, havasız, soğuk ya da çok sıcak köşelerinde... 
Yükseklik korkusuna rağmen trapezci gibi geçmiş kaç kat yüksekteki dar iskelelerin üzerinden.
İşte bu hayatın tozlu yollarından ayrılma kararını verdiğinde başlamış hobileriyle daha çok uğraşmaya.
Ama hâlâ aklı çeşitli çizim ve grafik programlarında olup, arasıra öğrenme girişimlerinde bulunmaktadır.

>>>>><<<<

İşte, şu üstteki masaldaki ben,  
şatolarda, 
uçsuz bucaksız çöllerde, 
okyanusların azgın dalgalarında,
ejderhalarla savaşta,
koyu gölgeli ormanlarda 
ve uzayda
maceralar yaşayıp,
 dinlenmek için eve döndüm.

instagram' la tanıştım.
Nice yeni ve değerli arkadaş edindim.
Yazmakta pek başarılı olmadığımı hep söylerim, görsellerle kendimi ifade etmeye çalıştım.
instagram bu konuda benim için derin bir nefes gibi oldu. 
Buraya da adres bırakmıştım, gelin orada görüşelim diye, kimler geldi bakiiim?
Blog ismi ile ig isminiz aynı değilse tanımamış olabilirim.
Hoş, isim hafızamı gittikçe kaybediyorum. Kim kimdi çok karıştırdığım oluyor.
Yanılıp, pot kırarsam hoşgörün beni olur mu?

Bu zaman diliminde ördüm, boyadım, diktim, gezdim, yedim.
Birkaçını burada paylaşacağım ama hepsi sığmaz.
İşte bazıları.







Örmek kadar iyi bir terapinin olduğunu sanmıyorum.

<<<<<>>>>>

Boyamalarıma da bakalım mı, hadi bakalım :))



Akıllı telefonlarla hayatımız değişiyor.
Mesela bana oradan blog yazmak çok zor geliyor.
İstediğim hızda ve şekilde fotoğraf yükleyemiyorum, yazarken geneli göremiyorum, vs.
Yaz boyunca balkondan içeri girmeyince 
elimde telefonla yazıp-çizmek ve hatta fotoğraf çekmek daha kolay geldi.
Hatta fotoğraf makinamla bile aram açıldı.
İşte kışı çok sevmemin sebebi eve dönük, evde yaşamak.
Kış geliyor, artık daha çok pc başında olabilir, bloguma zaman ayırabilirim zannederim.





Siz yine de  instagrama bakın e mi?

<3 p="">


.










Follow Me on Pinterest